Πιθανόν να έχετε παρατηρήσει αυτό το φαινόμενο: στις ευτυχισμένες στιγμές με τον αγαπημένο σας, ο χρόνος μοιάζει να μικραίνει και μια βραδιά γεμάτη γέλιο και συζήτηση τελειώνει πριν καν αρχίσει.
Ενώ μια βαριά, γεμάτη παράπονα συζήτηση παρατείνει τα λεπτά σε ώρες και φαίνεται ότι αυτός ο εφιάλτης δεν θα τελειώσει ποτέ, αναφέρει ο ανταποκριτής του .
Αυτό δεν είναι ένα παιχνίδι της φαντασίας – η υποκειμενική μας αντίληψη του χρόνου εξαρτάται άμεσα από το συναισθηματικό περιεχόμενο της στιγμής και τις χημικές διεργασίες στον εγκέφαλο. Οι νευροεπιστήμονες το αποδίδουν αυτό στη λειτουργία της προσοχής και του συστήματος συναισθηματικής διέγερσης.
Φωτογραφία:
Όταν βιώνουμε έντονα θετικά συναισθήματα – χαρά, ενδιαφέρον, πάθος – ο εγκέφαλος εστιάζει στην πηγή της ευχαρίστησης. Είμαστε “βυθισμένοι” στη στιγμή, χωρίς πλέον να παρακολουθούμε το πέρασμα του χρόνου.
Επιπλέον, η ντοπαμίνη, η οποία απελευθερώνεται ενεργά κατά τη διάρκεια τέτοιων περιόδων, επιταχύνει το εσωτερικό ρολόι, κάνοντάς μας να αντιλαμβανόμαστε τις χρονικές περιόδους ως μικρότερες. Ζούμε κυριολεκτικά σε μια επιταχυνόμενη λειτουργία.
Το αντίθετο αποτέλεσμα παράγεται από το άγχος, τον φόβο και την πλήξη. Σε μια σύγκρουση, ο εγκέφαλος μπαίνει σε κατάσταση υψηλού συναγερμού: αναλύουμε προσεκτικά κάθε λέξη του συντρόφου μας, ετοιμάζουμε αντεπιχειρήματα και παρακολουθούμε την αντίδρασή του.
Αυτή η έντονη διανοητική εργασία, που συνοδεύεται από την απελευθέρωση κορτιζόλης, μας κάνει να έχουμε υπερ-επίγνωση της κάθε στιγμής. Ο χρόνος “τεντώνεται”, επειδή ανά μονάδα αντικειμενικού χρόνου αντιστοιχεί μια τεράστια ποσότητα υποκειμενικά βιωμένων σκέψεων και συναισθημάτων.
Είναι ενδιαφέρον ότι αυτή η διαστρέβλωση λειτουργεί και σε όλη την ιστορία των σχέσεων. Τα ζευγάρια που βρίσκονται σε κρίση συχνά λένε: “Οι τελευταίοι έξι μήνες μοιάζουν με δέκα χρόνια”.
Και θυμούμενοι την ευτυχισμένη περίοδο στην αρχή, αναρωτιούνται: “Πού πήγαν αυτά τα τρία χρόνια;”. Η μνήμη μας αξιολογεί τη διάρκεια των εποχών όχι με βάση το ημερολόγιο, αλλά με βάση την πυκνότητα και τη φόρτιση των συναισθηματικών σημαδιών που αφήσαμε σε αυτές.
Το φαινόμενο αυτό έχει και πρακτικές εφαρμογές. Αν σας φαίνεται ότι υπάρχει μια ατελείωτη, γκρίζα γραμμή στη σχέση σας, προσπαθήστε να δημιουργήσετε συνειδητά νέες, φωτεινές εντυπώσεις.
Μια κοινή περιπέτεια, ένα ασυνήθιστο ραντεβού, η εκμάθηση ενός νέου χόμπι – όλα αυτά δημιουργούν ισχυρές συναισθηματικές αγκυλώσεις που “σπάνε” τη μονοτονία του χρόνου, κάνοντάς τον να κινείται πιο γρήγορα και πιο έντονα στην αντίληψή σας.
Από την άλλη πλευρά, αν κάθε σύγκρουση μοιάζει με αιωνιότητα, αυτό είναι ένα ανησυχητικό σημάδι. Υποδηλώνει όχι μόνο ότι τα πάθη είναι έντονα, αλλά και ότι πιθανότατα είστε και οι δύο κάτω από χρόνιο στρες.
Το εσωτερικό σας ρολόι ανατρέπεται συνεχώς και αυτό εξαντλεί το νευρικό σας σύστημα. Αν συμβαίνει αυτό, η δουλειά δεν θα πρέπει να είναι να “επιταχύνετε” τον χρόνο, αλλά να μειώσετε την ένταση και να αποκαταστήσετε την αίσθηση ασφάλειας που επιτρέπει στο ρολόι να λειτουργεί σε φυσιολογικούς ρυθμούς.
Μακροπρόθεσμα, οι πιο υγιείς σχέσεις είναι εκείνες στις οποίες ο χρόνος κυλάει ομαλά. Δεν ορμάει μετωπικά μέσα σε μια δίνη παθών, ούτε σέρνεται με μια οδυνηρή παύση σε μια σειρά από καυγάδες, αλλά κυλάει σαν ένα ποτάμι που ρέει σε πλήρη ροή.
Σε αυτά υπάρχει χώρος τόσο για φωτεινές, φευγαλέες εκρήξεις χαράς όσο και για ήρεμες, βαθιές περιόδους σιωπής και κατανόησης. Και είναι αυτή η ισορροπημένη αντίληψη του χρόνου που γίνεται η καλύτερη ένδειξη ότι δεν βρίσκεσαι στον πυρετό ενός μυθιστορήματος, αλλά στο κλίμα της πραγματικής, ενήλικης αγάπης, όπου υπάρχει χώρος για όλη την παλέτα της ζωής.
Διαβάστε επίσης
- Γιατί το πάθος εξαφανίζεται μετά το γάμο: Πώς το τελετουργικό “ευτυχισμένοι για πάντα” γίνεται σημείο στάσης
- Πώς να σταματήσετε να είστε γονιός για τον σύντροφό σας: Γιατί η φροντίδα μετατρέπεται σε έλεγχο και πώς να το διορθώσετε
