Η διατροφική σκέψη έχει χωρίσει σταθερά τον κόσμο σε “καλές” και “κακές” τροφές, μετατρέποντας το φαγητό σε πεδίο μάχης.
Το φαγητό δεν είναι πλέον μόνο μια πηγή ενέργειας και ευχαρίστησης, γίνεται αιτία συνεχούς άγχους και ενοχών, αναφέρει το .
Η συνειδητή διατροφή προσφέρει μια ριζικά διαφορετική προσέγγιση – ζητά την αποκατάσταση της σύνδεσης μεταξύ εγκεφάλου και σώματος. Δεν πρόκειται για έλεγχο, αλλά για προσοχή στα σήματα πείνας και κορεσμού, στη γεύση, στην υφή και στο πώς το φαγητό επηρεάζει το πώς αισθάνεστε.
Φωτογραφία:
Το πρώτο βήμα είναι να μάθετε να διακρίνετε τη σωματική πείνα από τη συναισθηματική πείνα. Η επιθυμία να φάτε μια σοκολάτα από ένα κλαψούρισμα ή να φάτε άγχος μετά από μια δύσκολη μέρα έχει ελάχιστη σχέση με την πραγματική ανάγκη του σώματος για ενέργεια.
Η σωματική πείνα αναπτύσσεται σταδιακά και εντοπίζεται στο στομάχι. Η πρακτική ξεκινάει απλά: πριν βάλετε οτιδήποτε στο στόμα σας, αξίζει να σταματήσετε για λίγο και να αναρωτηθείτε: “Πεινάω πραγματικά;”.
Αυτή η σύντομη παύση μπορεί να σπάσει την αυτόματη αλυσίδα ερεθισμάτων-αντίδρασης που συχνά διέπει τη διατροφική μας συμπεριφορά. Είναι σημαντικό να τρώτε χωρίς περισπασμούς από την τηλεόραση, το smartphone ή τον υπολογιστή.
Ο εγκέφαλος, απασχολημένος με παράλληλες εργασίες, απλά δεν έχει χρόνο να καταγράψει το γεγονός της κατανάλωσης φαγητού και το αίσθημα κορεσμού, το οποίο είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα οδηγήσει σε υπερκατανάλωση τροφής.
Αξίζει να επιβραδύνετε το ρυθμό σας μασώντας καλά κάθε μπουκιά. Αυτό όχι μόνο διευκολύνει πέψηαλλά σας επιτρέπει επίσης να βιώσετε πλήρως τη γεύση, με αποτέλεσμα μεγαλύτερη ικανοποίηση με λιγότερο φαγητό.
Η τήρηση ενός διατροφικού καθεστώτος είναι ένας άλλος ακρογωνιαίος λίθος. Όταν τα γεύματα καταναλώνονται περίπου την ίδια ώρα, ο οργανισμός σταματά να πανικοβάλλεται και να δημιουργεί αποθέματα “βροχερής ημέρας”.
Η σταθερότητα ηρεμεί τον μεταβολισμό. Η ενσυνειδητότητα σημαίνει επίσης την αποφυγή των κατηγορηματικών αναστολών.
Η απόλυτη απόρριψη του “ανθυγιεινού” οδηγεί συχνά σε καταρρεύσεις, ενώ το να επιτρέπει κανείς ένα κομμάτι κέικ χωρίς ενοχές μειώνει την υποκειμενική του αξία και τις λιγούρες. Αυτός ο δρόμος απαιτεί υπομονή, επειδή στοχεύει στην αλλαγή βαθιά ριζωμένων συνηθειών και όχι στη γρήγορη απώλεια βάρους.
Το αποτέλεσμα δεν είναι μόνο η ομαλοποίηση του βάρους, αλλά και η αποκατάσταση μιας υγιούς, ειρηνικής σχέσης με το φαγητό, όπου γίνεται ξανά σύμμαχος και όχι εχθρός.
Διαβάστε επίσης
- Πώς το στρες τρώει την ομορφιά: Γιατί η κορτιζόλη κλέβει τη σφριγηλότητα και φέρνει ακμή
- Γιατί το δέρμα χρειάζεται κρύο: Πώς οι χαμηλές θερμοκρασίες ενεργοποιούν τα κρυφά αποθέματα
